Veda

Açtım gözlerimi
Rüyadan 
Gördüklerimden sonra
Gücüm yok artık
Bakmaya aynaya


Bir karanlık oda
içinde kalbim
Duyduklarımdan sonra
Gücüm yok artık
Uyanmaya


Git düşünme
Yolun aydınlık
Yüzün ışıkla dolsun


Git üzülme
En çok sevdiğin
Hep yanında olsun


Bundan sonra bir ben yok artık
Başka bir dünyaya yelken açtım
Yıllar sonra belki birgün anlarsın
Ben hiç bu dünyada olmadım


Aslında yok bir adım
Aslında hiç varolmadım

Nefs-i Müdafaa (Nefs ile Ben)

Ne diye debelenip duruyorum ki bu çukurda,
Gözümün içine baka baka,
Dalga geçiyor benimle,
Dönüp baktığım her defasında,
Ele geçiriyor benliğimi,
Sanki hiç yol almamışım,
Sanki hiç bir kez olsun farkına varmamışım.
Sanki hiçbir şey değişmemiş gibi;
Yine aynı ben aynı karanlıklarda
Savrulup duruyorum sahipsiz bir boşlukta.

Denedim.
Uzaklar, soğuk ve anlamsızdı ama acısızdı.
Döndüm.
Bile bile yine sana ruhumu mahkum ettim.
Bu son olsun ne olur;
Ya bırak sonsuza kadar gideyim,
Ya da tam şu anda seninle yok olayım.
Savaşamam artık;
Ne gücüm kaldı ne de cesaretim.
Ya ben, sen olacağım ya da sen, ben.
Bu defa bil ki kaçış yok bu nihai sondan.

Kapalı

Kapattım artık, Kalp kapakçıklarımı;
Sızmasın ne olur bir damla gözyaşım dahi dışarı.