Nokta

Gölgesi vurmuş varlığa En Güzelin... Dalmış gidiyorsun seyrine; Uyanmak bu kadar güç mü diyorsun kendine! Böylesine üzülmek gereksiz bilmez misin? Gözünü açmak mümkün mü yazılmadan kaderine.. sanır mısın ki seni vuran zincire başkası! Ya kurtaran.. yoksa sen misin?

Ya gördüğün her şey, senden gayrı mı ki beğenmezsin! Kendi kalbin kıran kendinsin! Şekle dalıp da ayrılığı yaratıp ne diye inlersin! Kalkınca tüm perdeler, geride kalacak olan sen misin? Benliğini kaldırmadan görüntüden ibaretsin! Öz’üne vardığında ise dönüp bakınca geriye, sen her şeysin, her şey sen!

Nedir ki gün dediğin; Her şeyin kendini var sandığı görüntülerin aslı Nur’dur, seyrettiğin.. Can, yeter nefsine zulmettiğin.. Var etme yok olanları, karanlığa kat kendini, ver her şeyini gitsin.. Korkma Nur’dur aslın senin.. Bir Sema’ya erdin mi bulursun orada her şeyi, yitirdiğin! Kır artık şu zincirlerin.. bunun için çalmıştır kapını “ayrılık”, senin zalim diye kötülediğin!

Buluncaya dek içindeki Nur’u, bir gelir bir gidersin! Bunca arayışın sona erecek, o gün bir gelsin. Her şey, tüm ruhlar toplandığında Nokta-ı Kübra’da, O’na döneceksin. Ya da anladığında zaten her şey orada.. bilmem üzülür müsün kaybettiğin zaman için; Zaman hiç varolmadı ki bilmez misin.. senin gibi.. Varolan hep O idi, sen, ben zannettiğin..

s.e.

Yazan sen misin?